Podstawy licytacji komorniczych

Przy drzwiach sądu: krótka historia włoskich sprzedaży sądowych

W skrócie

Włoskie sprzedaże sądowe sięgają Rzymu, gdzie publiczne sprzedaże odbywały się pod włócznią (hasta), od której pochodzi słowo asta. Wierzyciele sprzedawali majątki dłużników w drodze bonorum venditio. Średniowieczne miasta organizowały publiczne incanti. Zjednoczone Włochy spisały kodeksy w 1865 i 1940 roku, a od 1998 roku powierzyły sprzedaże notariuszom i innym specjalistom, przeniosły licytacje do sieci i znów je zreformowały reformą Cartabii.

Najważniejsze fakty

  • Włoskie słowo oznaczające licytację, asta, pochodzi od łacińskiego hasta, czyli włóczni wbijanej przy rzymskich sprzedażach publicznych.
  • Rzymscy wierzyciele mogli doprowadzić do sprzedaży całego majątku niewypłacalnego dłużnika w drodze bonorum venditio.
  • Kodeks postępowania cywilnego z 1940 roku, wielokrotnie zmieniany, wciąż stanowi podstawę dzisiejszych przepisów.
  • Ustawa z 1998 roku pozwoliła sędziom delegować sprzedaże notariuszom; reformy z lat 2005 i 2006 dodały adwokatów i księgowych.
  • Od reformy z 2015 roku regułą są zamknięte oferty, a dawne otwarte incanto stosuje się tylko wyjątkowo.
Włoskie licytacje komornicze w liczbachZobacz, co dostają członkowie

12 300+nieruchomości wystawionych na sprzedaż przez włoskie sądy

8 000+trafi na licytację w ciągu najbliższych 30 dni

za 2 dninajbliższy dzień licytacji we Włoszech: poniedziałek, 90+ nieruchomości

Spis treści
  1. Dlaczego włoska licytacja nazywa się asta?
  2. Jak średniowieczne miasta włoskie prowadziły licytacje publiczne?
  3. Zjednoczone Włochy: kodeksy z 1865 i 1940 roku
  4. Dlaczego rok 1998 był przełomem?
  5. Reformy z lat 2005 i 2006
  6. Zamknięte oferty, próg cenowy i licytacja online
  7. Co dodała reforma Cartabii?
  8. Czego uczą dwa tysiące lat

Każda publiczna sprzedaż zarządzona przez włoski sąd, czy chodzi o mieszkanie na przedmieściach miasta, czy o dom wiejski na wzgórzach, jest najnowszym ogniwem tradycji liczącej ponad dwa tysiące lat. Słowa w dzisiejszym obwieszczeniu wciąż noszą jej ślady: asta, incanto, wierzyciel i dłużnik. Wiedza o tym, skąd pochodzą, to nie tylko ciekawostka. Wiele zasad, które dziś dziwią kupujących, od zamkniętych ofert po rolę delegata, istnieje z powodu problemów, na które natrafiały wcześniejsze pokolenia i które próbowały rozwiązać.

Nasza własna nazwa nawiązuje do jednej z tych tradycji. W Stanach Zjednoczonych zajęte grunty przez długi czas sprzedawano na publicznych licytacjach przy drzwiach sądu, a dawne ogłoszenia prasowe o takich sprzedażach dały nazwę Courtdoor, o czym piszemy na stronie o nas. Historia Włoch jest inna, ale biegnie równolegle, a nasz przewodnik po włoskich i amerykańskich licytacjach egzekucyjnych porównuje oba systemy w ich dzisiejszym kształcie. Ten przewodnik śledzi ją epoka po epoce i każdą kończy tym, co wciąż oznacza dla dzisiejszego kupującego.

To krótka historia popularna, a nie praca naukowa z dziejów prawa. Tam, gdzie historycy się spierają lub szczegóły są niepewne, trzymamy się tego, co dobrze ustalone.

Dlaczego włoska licytacja nazywa się asta?

Rzymianie sprzedawali na publicznych licytacjach najróżniejsze rzeczy (auctio, od czasownika oznaczającego powiększanie, od którego pochodzi słowo aukcja). Herold (praeco) wywoływał oferty, a bankier (argentarius) często zajmował się pieniędzmi i zapisami. Gdy sprzedaż była publiczna, prowadzona przez państwo lub na jego rzecz, w miejscu sprzedaży wbijano w ziemię włócznię (hasta).

Dlaczego włócznię? Rzymski prawnik Gajusz, piszący w II wieku n.e., wyjaśniał, że włócznia była znakiem prawowitej własności, bo Rzymianie uważali, że nic nie należy do nich bardziej niż to, co odebrali wrogowi. Łupy wojenne sprzedawano pod włócznią, a zwyczaj przeszedł na inne sprzedaże publiczne, w tym na sprzedaż majątku skonfiskowanego przez państwo. Cyceron wspomina włócznię wbijaną przy sprzedaży majątków skonfiskowanych za Sulli. Pod włócznią obradował też sąd centumwiralny, który rozpatrywał w Rzymie sprawy spadkowe.

Stąd łacińskie wyrażenie sub hasta vendere, sprzedawać pod włócznią, czyli sprzedawać na publicznej licytacji. Włoski zachował włócznię, a resztę porzucił: licytacja to wciąż asta, a licytacja sądowa to asta giudiziaria. Hiszpański zachował też przyimek: licytacja to tam subasta.

Bonorum venditio: sprzedaż majątku dłużnika

Rzym znał też procedurę dla wierzycieli, która zabrzmi znajomo. Gdy dłużnik po wyroku nie chciał lub nie mógł zapłacić, pretor, wysoki urzędnik sądowy, mógł wprowadzić wierzycieli w posiadanie całego majątku dłużnika. Po publicznym ogłoszeniu wierzyciele wybierali zarządcę (magister bonorum), który organizował sprzedaż całego majątku jednemu nabywcy, bonorum emptor. Nabywcą zostawał ten, kto zaoferował wierzycielom najwyższy procent ich należności, i wstępował następnie w miejsce dłużnika. Gajusz odnotowuje, że procedurę miał wprowadzić pretor imieniem Publiusz Rutyliusz.

Była surowa. Dłużnik tracił wszystko naraz i ponosił infamia, formalną utratę pozycji społecznej. Ustawa z epoki julijskiej pozwoliła dłużnikowi dobrowolnie oddać majątek (cessio bonorum) i uniknąć tej hańby. W późniejszych wiekach sprzedaż całego majątku ustąpiła sprzedaży pojedynczych składników przez kuratora (distractio bonorum), bliższej temu, co robią dziś sądy: sprzedaje się to, co potrzebne, składnik po składniku, i spłaca wierzycieli z uzyskanych kwot.

Co Rzym oznacza dla dzisiejszych kupujących

Szkielet współczesnej włoskiej sprzedaży sądowej jest już obecny: sprzedaż publiczna, ogłaszana z wyprzedzeniem, prowadzona przez kogoś działającego dla wierzycieli z upoważnienia urzędnika, z podziałem uzyskanej kwoty między tych, którym należą się pieniądze. Obecna jest też idea, że sprzedaż musi być otwarta dla każdego, bo cena publiczna jest najuczciwszą z możliwych. Z tej idei wynika, że każda włoska sprzedaż sądowa jest dziś z mocy prawa publiczna i ogłaszana w obwieszczeniach sądowych, i że żaden kupujący nie może zobaczyć sprzedaży, zanim zostanie podana do wiadomości publicznej.

Jak średniowieczne miasta włoskie prowadziły licytacje publiczne?

Po upadku cesarstwa zachodniego rzymska procedura zanikła, ale nigdy całkiem nie zniknęła. Mniej więcej od końca XI wieku uczeni w Bolonii znów zaczęli studiować kompilację prawa rzymskiego Justyniana, a ich prace rozeszły się po Europie. Średniowieczne włoskie miasta-państwa, komuny, łączyły to uczone prawo z własnymi statutami i zwyczajami, a egzekucja długów należała do spraw, które ich statuty regulowały szczególnie dokładnie.

Sprzedaże publiczne były częścią życia miasta. Miejski herold (banditore) ogłaszał je na placach; towary sprzedawano temu, kto dał najwięcej; a samo miasto w ten sam sposób sprzedawało prawa i mienie. W Wenecji państwo wystawiało na publiczną licytację prawo do prowadzenia rejsów swoich galer handlowych, w sprzedażach zwanych incanti. Słowo incanto na oznaczenie licytacji publicznej wywodzi się zwykle od średniowiecznołacińskiego czasownika utworzonego od in quantum, „za ile”, czyli pytania, które zadaje licytator.

Średniowieczna łacina miała też słowo na sprzedaż pod włócznią, subhastatio, co przypomina, że rzymski obraz przetrwał w języku prawników długo po tym, jak przestano wbijać włócznie w ziemię.

Co średniowieczna sprzedaż oznacza dziś

Słowo incanto wciąż figuruje we włoskim Kodeksie postępowania cywilnego. Oznacza licytację otwartą, na której licytanci kolejno się przebijają, w odróżnieniu od sprzedaży w drodze zamkniętych ofert. A herold ogłaszający sprzedaż na placu stał się publikowanym obwieszczeniem o sprzedaży, avviso di vendita, które musi się ukazać w określonym czasie przed terminem składania ofert, by każdy mógł wziąć udział. Nasz przewodnik o tym, jak działają włoskie licytacje sądowe, wyjaśnia, co zawiera obwieszczenie.

Okładka Courtdoor BriefingBezpłatny PDF
Courtdoor Briefing · bezpłatny PDF

Domy z licytacji komorniczych we Włoszech na trzech stronach

Gdzie są nieruchomości i od jakiej ceny startują, próg 75%, który przeocza wielu kupujących, oraz przebieg sprzedaży sądowej w czterech krokach.

  1. 01Gdzie są nieruchomości
  2. 02Próg 75%
  3. 03Trzy typowe nieruchomości
  4. 04Sprzedaż w czterech krokach

Rezygnacja w dowolnym momencie.

Zjednoczone Włochy: kodeksy z 1865 i 1940 roku

Gdy w latach 60. XIX wieku zjednoczono Włochy, nowe królestwo odziedziczyło kilka systemów prawnych, od północy pod wpływem austriackim po burbońskie południe. Zastąpiło je kodeksami krajowymi. Kodeks postępowania cywilnego z 1865 roku, przygotowany pod kierunkiem Giuseppe Pisanellego i silnie inspirowany procedurą francuską, ustanowił jeden krajowy system zajmowania i sprzedaży majątku dłużnika. Sama sprzedaż była licytacją otwartą, incanto, prowadzoną pod kontrolą sądu.

Siedemdziesiąt pięć lat później Włochy zastąpiły ten kodeks nowym, wydanym dekretem królewskim z 28 października 1940 roku i obowiązującym od 1942 roku. Pracowali nad nim jedni z najwybitniejszych prawników stulecia, wśród nich Piero Calamandrei, Francesco Carnelutti i Enrico Redenti. Kodeks z 1940 roku nadal obowiązuje. Jego księga trzecia, o egzekucji, zawiera artykuły, które cytuje dziś każde włoskie obwieszczenie sądowe, od zajęcia w artykule 555 aż po dekret przeniesienia własności w artykule 586.

Kodeks z 1940 roku przewidywał dwa sposoby sprzedaży zajętego domu. W sprzedaży bez incanto (vendita senza incanto) licytanci wysyłali zamknięte oferty do wyznaczonego terminu, a sąd otwierał je razem. W sprzedaży z incanto licytanci spotykali się i przebijali w otwartej licytacji, a najwyższa oferta wygrywała, jeśli nikt jej nie przebił w krótkim czasie. Po incanto ustawa pozwalała ponadto każdemu wznowić sprzedaż w ciągu dziesięciu dni, oferując określoną część więcej, którą obecny tekst ustala na jedną piątą.

Już Kodeks karny z 1930 roku uczynił przestępstwem zakłócanie swobody licytacji publicznych przemocą, groźbą, podarunkami lub zmową (turbata libertà degli incanti, artykuł 353). Sam fakt, że to przestępstwo trzeba było zapisać, mówi coś o ryzyku sprzedaży prowadzonej w zatłoczonej sali.

Co kodeks z 1940 roku oznacza dziś

Gdy obwieszczenie powołuje się na artykuł 569 w sprawie postanowienia o sprzedaży albo na artykuł 591 w sprawie obniżek ceny po terminie bez nabywców, cytuje kodeks z 1940 roku. Numeracja przetrwała dziesięciolecia reform, dlatego prawnik czytający dzisiejsze obwieszczenie i obwieszczenie z lat 60. znalazłby te same numery artykułów o bardzo różnej treści. Czytając objaśnienia sprzedaży sądowych przygotowane przez kancelarię prawną, warto sprawdzić, czy odpowiadają obecnemu tekstowi: starsze omówienia mogą być mocno nieaktualne.

Dlaczego rok 1998 był przełomem?

Przez dziesięciolecia po wojnie włoskie egzekucje z nieruchomości były powolne. Sędziowie sami prowadzili każdy etap, obok innych spraw, a sprzedaże odbywały się w sądzie, przed sędzią. Niewielu zwykłych kupujących brało w nich udział. Sprzedaże sądowe zyskały opinię zamkniętego świata specjalistów, a domy potrafiły latami czekać na nabywcę.

Ustawa nr 302 z 3 sierpnia 1998 roku zmieniła system. Pozwoliła sędziemu egzekucyjnemu powierzyć samą sprzedaż notariuszowi z danego terenu, na podstawie nowego artykułu 591-bis Kodeksu postępowania cywilnego. Notariusz miał wycenić dom, ogłosić sprzedaż, przyjąć oferty, przeprowadzić licytację i przygotować dekret przeniesienia własności, a sędzia zachowywał kontrolę nad sprawą i podpisywał dekret. Ta sama ustawa pozwoliła zastąpić zaświadczeniem notarialnym cały plik dokumentów z katastru i rejestrów nieruchomości, które wierzyciel musiał złożyć. Włoscy komentatorzy opisują ustawę z 1998 roku jako przełom: pierwszy duży krok w odciążaniu sędziów od rutynowej pracy.

Co rok 1998 oznacza dziś

Dlatego osobą, z którą ma się do czynienia przy włoskiej sprzedaży sądowej, zwykle nie jest sędzia, lecz delegat (professionista delegato), a licytacja odbywa się w kancelarii delegata lub online, a nie na sali sądowej. Nasz przewodnik o tym, kto prowadzi włoską sprzedaż sądową, wyjaśnia rolę delegata obok sędziego, dozorcy sądowego i biegłego sądowego.

Reformy z lat 2005 i 2006

Delegowanie się sprawdziło, a reformy z lat 2005 i 2006, uchwalone w ciągu tych dwóch lat jako seria ustaw i dekretów, na nim się oparły. Obok notariuszy delegatami mogli zostać adwokaci i księgowi, co poszerzyło grono i rozłożyło pracę. Te same reformy wzmocniły rolę zawodowego dozorcy sądowego, który opiekuje się zajętym domem zamiast właściciela, i szczegółowo określiły, co musi zawierać operat biegłego sądowego.

Co lata 2005 i 2006 oznaczają dziś

Wiele z tego, na czym polega kupujący, pochodzi z tych lat. Operat biegłego sądowego (perizia), ze standardowymi rozdziałami o własności, o tym, kto zajmuje lokal, o stanie urbanistycznym i kosztach, jest ich owocem, podobnie jak dozorca sądowy, który oprowadza po domu. Nasz przewodnik po operacie biegłego wyjaśnia, co obejmuje.

Dla członków

Każda obniżka ceny, odnotowana

Członkowie widzą pełną historię cen każdego lotu, z każdym terminem, przez który przeszedł, i każdą obniżką, więc historia każdej sprzedaży jest pod ręką, zanim złożą ofertę.

Zobacz członkostwo
Historia cenPrzykład
Pierwszy termin
60 000 €
Drugi termin
48 000 €
Teraz, trzeci termin
38 400 €

Zamknięte oferty, próg cenowy i licytacja online

W następnej dekadzie ustawodawca próbował przyspieszyć sprzedaże i otworzyć je dla większej liczby kupujących. Reformy z 2015 roku uczyniły sprzedaż w drodze zamkniętych ofert regułą, zachowując otwarte incanto tylko tam, gdzie sędzia spodziewa się, że przyniesie ono ponad półtorakrotność wyceny. W praktyce incanto stosuje się rzadko. Te same reformy wprowadziły najniższą ważną ofertę: oferta w wysokości co najmniej 75% ceny wywoławczej jest ważna, choć poniżej ceny wywoławczej można ją odrzucić.

Obniżki cen również ujęto w jaśniejsze granice. Po terminie bez nabywców następna cena wywoławcza może być niższa najwyżej o jedną czwartą, a po czwartym takim terminie najwyżej o połowę. Nasz przewodnik o obniżkach cen wyjaśnia, jak działa to w praktyce.

Potem przyszło przejście do sieci. Ustawa z 2016 roku nakazała, by postanowienie o sprzedaży przewidywało, że wadium, oferty, licytacja i zapłata odbywają się online, chyba że szkodziłoby to wierzycielom lub spowalniało sprawę. Sądy wprowadzały to stopniowo i większość sprzedaży stała się w pełni internetowa albo mieszana, z częścią licytantów online, a częścią na sali. Po raz pierwszy kupujący z innego kraju mógł wziąć udział we włoskiej licytacji sądowej bez podróży, za pomocą podpisu elektronicznego i poczty certyfikowanej albo przez adwokata.

Co zasady z lat 2015 i 2016 oznaczają dziś

Próg 75%, obniżki do jednej czwartej, zamknięte oferty i licytacja online to zasady, które kupujący spotyka niemal w każdym obwieszczeniu. Istnieją, bo dawny system przyciągał zbyt mało kupujących i sprzedawał zbyt wolno. Kupujący z Australii czy Nowej Zelandii, przyzwyczajony do licytacji ustnych, prowadzonych na głos, z ukrytą ceną minimalną, uzna metodę włoską za spokojniejszą: każdy zaczyna od zamkniętej pisemnej oferty, próg jest wydrukowany w obwieszczeniu i nie trzeba zgadywać żadnej ceny minimalnej.

Co dodała reforma Cartabii?

Kolejna duża reforma nosi nazwisko minister sprawiedliwości Marty Cartabii. Dekret ustawodawczy nr 149 z 10 października 2022 roku przebudował całą procedurę cywilną, a jego przepisy o egzekucji z nieruchomości stosuje się do spraw wszczętych po 28 lutego 2023 roku. Dla kupujących najważniejsze zmiany to wcześniejsze wyznaczenie zawodowego dozorcy sądowego, stały moment wydania nakazu opróżnienia nieruchomości, terminy dla delegatów, sprzedaż bezpośrednia, którą właściciel może zaproponować za cenę nie niższą od wyceny, oraz oświadczenie o pochodzeniu pieniędzy kupującego przed przeniesieniem własności. Dekret korygujący z 2024 roku dopracował szczegóły.

Nasz przewodnik o tym, co zmieniła reforma Cartabii, omawia każdą zmianę i wyjaśnia, które domy wciąż podlegają starszym przepisom.

Co reforma Cartabii oznacza dziś

Obok siebie funkcjonują dwa zestawy przepisów, zależnie od tego, kiedy wszczęto daną sprawę. To nic nowego: wiele reform od 1998 roku miało przepisy przejściowe, które pozostawiały sprawy już toczące się albo sprzedaże już zarządzone pod rządami wcześniejszego tekstu. To jeden z powodów, dla których dokumenty każdej sprawy trzeba czytać osobno, w świetle przepisów, które mają do niej zastosowanie.

Czego uczą dwa tysiące lat

Patrząc całościowo, historia włoskich sprzedaży sądowych to długi wysiłek, by rozwiązać tych samych kilka problemów: jak sprzedać majątek dłużnika publicznie i uczciwie, jak przyciągnąć dość kupujących, by uzyskać przyzwoitą cenę, jak zapobiec ustawieniu sprzedaży i jak zrobić to wszystko, nie ciągnąc sprawy w nieskończoność. Każda epoka odpowiadała na swój sposób.

  • Rzym uczynił sprzedaż publiczną i konkurencyjną, pod władzą publiczną, na korzyść wierzycieli.
  • Średniowieczne miasta utrzymały sprzedaże publiczne jako część codziennego życia i dały językowi włoskiemu słowo incanto.
  • Kodeksy z 1865 i 1940 roku wpisały procedurę do prawa krajowego, z numerami artykułów używanymi do dziś.
  • Ustawa z 1998 roku i reformy z lat 2005 i 2006 przeniosły pracę z sędziów na notariuszy, adwokatów i księgowych, a kupującym dały dozorcę sądowego, pełniejszy operat biegłego i kredyty hipoteczne na zakup z licytacji.
  • Reformy z lat 2015 i 2016 uczyniły zamknięte oferty niemal powszechną metodą, dodały próg 75% i przeniosły licytację do sieci.
  • Reforma Cartabii zaostrzyła terminy i dodała sprzedaż bezpośrednią z inicjatywy właściciela.

Niektóre rzeczy nigdy się nie zmieniły. Sprzedaż wciąż jest publiczna, bo prawo zawsze bardziej ufało otwartemu rynkowi niż prywatnej umowie, gdy ktoś jest zmuszany do sprzedaży. Kupujący wciąż nabywa nieruchomość w stanie, w jakim jest, bez rękojmi. A za każdą sprzedażą wciąż stoi ktoś, kto nie mógł zapłacić, często rodzina tracąca dom. Kupujący, który o tym pamięta, zwykle lepiej układa sobie współpracę z osobami prowadzącymi te sprzedaże i lepiej rozumie, dlaczego przepisy chronią zarówno właściciela, jak i wierzycieli.

Myśląc o zakupie, nie trzeba zaczynać od czasów sprzed dwóch tysięcy lat, lecz od procedury w jej obecnym kształcie. Nasz przewodnik po harmonogramie licytacji komorniczej pokazuje każdy etap, od zajęcia po klucze.

Następny krok

Czas obejrzeć prawdziwe nieruchomości?

Zacznij bezpłatnie

Courtdoor Briefing

  1. 01Gdzie są nieruchomości i od jakiej ceny startują
  2. 02Próg 75%, który przeocza wielu kupujących
  3. 03Trzy typowe nieruchomości i na co uważać
  4. 04Sprzedaż sądowa w czterech krokach

Rezygnacja w dowolnym momencie.

Członkostwo

Wszystkie nieruchomości, nie tylko jedna trzecia

Cena założycielska · przez ograniczony czas
49 £rocznie lub 4,99 £ miesięcznie, przez cały okres członkostwa
59 €rocznie lub 5,99 € miesięcznie, przez cały okres członkostwa
64 US$rocznie lub 6,49 US$ miesięcznie, przez cały okres członkostwa
94 CA$rocznie lub 9,49 CA$ miesięcznie, przez cały okres członkostwa
99 A$rocznie lub 9,99 A$ miesięcznie, przez cały okres członkostwa
119 NZ$rocznie lub 11,99 NZ$ miesięcznie, przez cały okres członkostwa

Po zakończeniu oferty założycielskiej: 100 £ rocznie lub 10 £ miesięcznie

Po zakończeniu oferty założycielskiej: 120 € rocznie lub 12 € miesięcznie

Po zakończeniu oferty założycielskiej: 130 US$ rocznie lub 13 US$ miesięcznie

Po zakończeniu oferty założycielskiej: 190 CA$ rocznie lub 19 CA$ miesięcznie

Po zakończeniu oferty założycielskiej: 200 A$ rocznie lub 20 A$ miesięcznie

Po zakończeniu oferty założycielskiej: 240 NZ$ rocznie lub 24 NZ$ miesięcznie

  • Miejscowość, dokładna cena, terminy i ogłoszenie sądu
  • Raport prostym językiem o dokumentach każdej nieruchomości, z sygnałami ostrzegawczymi
  • Alerty o nowych nieruchomościach i obniżkach cen, co najmniej 7 dni przed odwiedzającymi bez członkostwa
  • Plan licytacji dla każdej nieruchomości, z wyliczonym każdym terminem
  • Historia cen i zapisane wyszukiwania w całych Włoszech
Co widzi członekPrzykład
Dokładna cena
38 400 €
Licytacja
13 marca
Sygnały ostrzegawcze
2
Zostań członkiem założycielem

Rezygnacja online w dowolnym momencie.

Pytania kupujących

Co oznacza łacińskie wyrażenie sub hasta?

Po łacinie „pod włócznią”. Rzymianie wbijali włócznię przy sprzedażach publicznych, pierwotnie łupów wojennych, a sprzedawać sub hasta znaczyło sprzedawać na publicznej licytacji. Stąd włoskie słowo asta i hiszpańskie subasta.

Czym była bonorum venditio w prawie rzymskim?

Procedurą, w której cały majątek niewypłacalnego dłużnika sprzedawano jednemu nabywcy, temu, kto zaoferował wierzycielom najwyższy procent ich wierzytelności. Później zastąpiła ją sprzedaż pojedynczych składników majątku, bliższa dzisiejszym sprzedażom sądowym.

Skąd pochodzi włoskie słowo incanto?

Wywodzi się je zwykle od średniowiecznołacińskiego czasownika utworzonego od in quantum, „za ile”, czyli pytania, które zadaje licytator. Średniowieczne miasta włoskie, w tym Wenecja, nazywały licytacje publiczne incanto, a słowo wciąż figuruje w Kodeksie postępowania cywilnego.

Od kiedy notariusze prowadzą sprzedaże sądowe we Włoszech?

Od ustawy nr 302 z 3 sierpnia 1998 roku, która pozwoliła sędziom delegować sprzedaż zajętych nieruchomości notariuszowi. Reformy z lat 2005 i 2006 rozszerzyły delegowanie na adwokatów i księgowych.

Czy włoskie prawo o sprzedażach sądowych wciąż opiera się na kodeksie z 1940 roku?

Tak. Kodeks postępowania cywilnego wydany w 1940 roku i obowiązujący od 1942 roku wciąż jest podstawą, ale jego artykuły o sprzedaży przymusowej wielokrotnie przepisywano, także w ramach reformy Cartabii.

Skąd się wzięła nazwa Courtdoor?

Stąd, że w Stanach Zjednoczonych zajęte grunty przez długi czas sprzedawano na publicznych licytacjach przy drzwiach sądu, a dawne ogłoszenia o takich sprzedażach podsunęły tę nazwę. Włoskie sprzedaże sądowe odbywają się dziś głównie online, ale wciąż są publicznymi sprzedażami zarządzanymi przez sąd.

Źródła

  1. Ustawa z 3 sierpnia 1998 nr 302: delegowanie sprzedaży przymusowych notariuszom (Normattiva)
  2. Kodeks postępowania cywilnego, artykuł 591-bis: delegowanie sprzedaży (Normattiva)
  3. Kodeks postępowania cywilnego, artykuł 569: postanowienie o sprzedaży, incanto i sprzedaż online (Normattiva)
  4. Kodeks postępowania cywilnego, artykuł 571: oferty i najniższa ważna oferta (Normattiva)
  5. Kodeks postępowania cywilnego, artykuł 584: oferty po incanto (Normattiva)
  6. Kodeks karny, artykuł 353: zakłócanie swobody licytacji (Normattiva)
  7. Dekret ustawodawczy z 10 października 2022 nr 149 (reforma Cartabii), artykuł 35: od kiedy stosuje się nowe przepisy (Normattiva)

Ogólne informacje o prawie włoskim, sprawdzone w źródłach wymienionych powyżej. Nie stanowią porady prawnej.