Basis van gerechtelijke veilingen

Aan de deur van de rechtbank: een korte geschiedenis van de Italiaanse gerechtelijke verkoop

Kort antwoord

Italiaanse gerechtelijke verkopen gaan terug tot Rome, waar openbare verkopen onder een speer (hasta) werden gehouden, de oorsprong van asta. Schuldeisers verkochten het vermogen van schuldenaren in de bonorum venditio. Middeleeuwse steden hielden openbare incanti. Het verenigde Italië schreef wetboeken in 1865 en 1940, liet verkopen vanaf 1998 over aan notarissen en andere professionals, bracht het bieden online en hervormde opnieuw met Cartabia.

De belangrijkste feiten

  • Het Italiaanse woord voor veiling, asta, komt van het Latijnse hasta, de speer die bij Romeinse openbare verkopen werd neergezet.
  • Romeinse schuldeisers konden het hele vermogen van een schuldenaar die niet betaalde laten verkopen in de bonorum venditio.
  • Het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering van 1940 is nog altijd de basis van de huidige regels, al is het vaak gewijzigd.
  • Een wet uit 1998 liet rechters verkopen delegeren aan notarissen; hervormingen in 2005 en 2006 voegden advocaten en accountants toe.
  • Sinds de hervorming van 2015 zijn gesloten biedingen de regel en wordt de oude open incanto alleen bij uitzondering gebruikt.
Italiaanse rechtbankveilingen in cijfersBekijk wat leden zien

12.300+panden te koop via Italiaanse rechtbanken

8.000+gaan de komende 30 dagen onder de hamer

over 2 dagenvolgende veilingdag in Italië, maandag, 90+ panden

Inhoud
  1. Waarom heet een Italiaanse veiling een asta?
  2. Hoe hielden middeleeuwse Italiaanse steden openbare veilingen?
  3. Het verenigde Italië: de wetboeken van 1865 en 1940
  4. Waarom was 1998 een keerpunt?
  5. De hervormingen van 2005 en 2006
  6. Gesloten biedingen, een prijsondergrens en online bieden
  7. Wat voegde de Cartabia-hervorming toe?
  8. Wat tweeduizend jaar opleveren

Elke openbare verkoop op bevel van een Italiaanse rechtbank, of het nu gaat om een appartement in een buitenwijk of een boerderij in de heuvels, is de nieuwste stap in een traditie van meer dan tweeduizend jaar oud. De woorden in een moderne aankondiging dragen er nog de sporen van: de asta, de incanto, de schuldeiser en de schuldenaar. Weten waar ze vandaan komen, is meer dan een curiositeit. Veel van de regels die kopers nu verbazen, van gesloten biedingen tot de rol van de gedelegeerde, bestaan vanwege problemen waar eerdere generaties tegenaan liepen en die ze probeerden op te lossen.

Onze eigen naam verwijst naar een van die tradities. In de Verenigde Staten werd geëxecuteerde grond lange tijd op een openbare veiling verkocht aan de deur van het gerechtsgebouw, en oude krantenaankondigingen van die verkopen gaven Courtdoor zijn naam, zoals onze pagina over ons uitlegt. Het Italiaanse verhaal is anders, maar loopt parallel, en onze gids over Italiaanse en Amerikaanse executieveilingen vergelijkt de twee stelsels zoals ze nu werken. Deze gids volgt het verhaal tijdperk voor tijdperk, en sluit elk tijdperk af met wat het voor een koper nu nog betekent.

Dit is een korte geschiedenis voor een breed publiek, geen juridisch-wetenschappelijk werk. Waar historici het oneens zijn of details onzeker zijn, houden we ons aan wat vaststaat.

Waarom heet een Italiaanse veiling een asta?

Romeinen verkochten van alles op openbare veilingen (auctio, van het werkwoord voor vermeerderen, waar ook het Nederlandse woord auctie vandaan komt). Een omroeper (praeco) riep de biedingen af, en een bankier (argentarius) beheerde vaak het geld en de administratie. Was het een openbare verkoop, gehouden door of voor de staat, dan werd er een speer (hasta) in de grond gezet op de plek van de verkoop.

Waarom een speer? De Romeinse jurist Gaius, die in de tweede eeuw na Christus schreef, legde uit dat de speer een teken was van rechtmatig eigendom, omdat Romeinen meenden dat niets zo werkelijk van hen was als wat ze op een vijand hadden veroverd. Oorlogsbuit werd onder de speer verkocht, en de gewoonte verspreidde zich naar andere openbare verkopen, waaronder de verkoop van bezit dat de staat had geconfisqueerd. Cicero noemt de speer die werd opgesteld bij de verkoop van geconfisqueerde landgoederen onder Sulla. Ook de rechtbank van de centumviri, die in Rome erfeniszaken behandelde, zetelde onder een speer.

Daaruit kwam de Latijnse uitdrukking sub hasta vendere, verkopen onder de speer, wat betekende: verkopen op een openbare veiling. Het Italiaans hield de speer en liet de rest vallen: een veiling is nog altijd een asta, en een gerechtelijke veiling een asta giudiziaria. Het Spaans hield ook het voorzetsel: een veiling heet daar een subasta.

De bonorum venditio: het vermogen van een schuldenaar verkopen

Rome had ook een procedure voor schuldeisers die bekend zal klinken. Wilde of kon een schuldenaar na een vonnis niet betalen, dan kon de praetor, een hoge magistraat, de schuldeisers in het bezit stellen van het hele vermogen van de schuldenaar. Na een openbare bekendmaking kozen de schuldeisers een beheerder (magister bonorum), die een verkoop van het hele vermogen aan één koper organiseerde, de bonorum emptor. Koper werd de bieder die de schuldeisers het hoogste percentage bood van wat hun verschuldigd was, en die daarna in de plaats van de schuldenaar trad. Gaius vermeldt dat de procedure volgens de overlevering was ingevoerd door een praetor die Publius Rutilius heette.

Ze was hard. De schuldenaar verloor alles in één keer en leed infamia, een formeel verlies van maatschappelijk aanzien. Een wet uit de tijd van de Julii stond een schuldenaar toe zijn goederen vrijwillig af te staan (cessio bonorum) en die schande te vermijden. In latere eeuwen maakte de verkoop van het hele vermogen plaats voor de verkoop van afzonderlijke bezittingen door een curator (distractio bonorum), dichter bij wat rechtbanken nu doen: verkopen wat nodig is, stuk voor stuk, en de schuldeisers uit de opbrengst betalen.

Wat Rome nu voor kopers betekent

Het geraamte van een moderne Italiaanse gerechtelijke verkoop is er al: een openbare verkoop, vooraf aangekondigd, geleid door iemand die namens de schuldeisers optreedt onder het gezag van een magistraat, met een opbrengst die wordt verdeeld onder wie geld tegoed heeft. Ook het idee dat de verkoop voor iedereen open moet staan, is er al, omdat een openbare prijs de eerlijkste is die er bestaat. Door dat idee is elke Italiaanse gerechtelijke verkoop nu wettelijk openbaar en wordt ze gepubliceerd in gerechtelijke aankondigingen, en daarom kan geen koper een verkoop zien voordat die openbaar is gemaakt.

Hoe hielden middeleeuwse Italiaanse steden openbare veilingen?

Na de val van het West-Romeinse Rijk raakte het Romeinse procesrecht in onbruik, maar het verdween nooit helemaal. Vanaf ongeveer het einde van de elfde eeuw begonnen geleerden in Bologna de compilatie van het Romeinse recht van Justinianus opnieuw te bestuderen, en hun werk verspreidde zich door Europa. De Italiaanse stadstaten van de middeleeuwen, de communes, combineerden dat geleerde recht met hun eigen statuten en gewoonten, en de inning van schulden was een van de zaken die hun statuten nauwkeurig regelden.

Openbare verkopen hoorden bij het stadsleven. Een stadsomroeper (banditore) kondigde ze aan op de pleinen; goederen werden verkocht aan de hoogste bieder; en de stad zelf verkocht op dezelfde manier rechten en bezittingen. In Venetië bracht de staat het recht om de tochten van zijn koopvaardijgaleien te exploiteren op een openbare veiling, bij verkopen die incanti heetten. Het woord incanto voor een openbare veiling wordt meestal herleid tot een middeleeuws Latijns werkwoord dat is gevormd op in quantum, "voor hoeveel", de vraag die een veilingmeester stelt.

Het middeleeuws Latijn had ook een woord voor een verkoop onder de speer, subhastatio, een herinnering dat het Romeinse beeld in de taal van juristen voortleefde, lang nadat niemand meer speren in de grond zette.

Wat de middeleeuwse verkoop nu betekent

Het woord incanto staat nog in het Italiaanse Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. Het duidt de open veiling aan, waarbij bieders elkaar om beurten overbieden, tegenover een verkoop met gesloten biedingen. En de omroeper die een verkoop op het plein aankondigde, is de gepubliceerde verkoopaankondiging geworden, de avviso di vendita, die een vaste tijd vóór de uiterste datum voor biedingen moet verschijnen zodat iedereen kan meedoen. Onze gids over hoe Italiaanse gerechtelijke veilingen werken legt uit wat er in de aankondiging staat.

Voorkant van de Courtdoor BriefingGratis pdf
De Courtdoor Briefing · gratis pdf

Italiaanse veilingwoningen, in drie pagina’s

Waar de woningen liggen en vanaf welke prijs, de 75%-regel die veel kopers over het hoofd zien, en hoe een gerechtelijke verkoop werkt in vier stappen.

  1. 01Waar de woningen liggen
  2. 02De 75%-regel
  3. 03Drie typische woningen
  4. 04De verkoop in vier stappen

Altijd af te melden.

Het verenigde Italië: de wetboeken van 1865 en 1940

Toen Italië in de jaren 1860 werd verenigd, erfde het nieuwe koninkrijk verschillende rechtsstelsels, van het door Oostenrijk beïnvloede noorden tot het Bourbonse zuiden. Het verving ze door nationale wetboeken. Het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering van 1865, opgesteld onder Giuseppe Pisanelli en sterk beïnvloed door het Franse procesrecht, legde één nationaal stelsel vast voor beslag op en verkoop van het bezit van een schuldenaar. De verkoop zelf was een open veiling, een incanto, onder toezicht van de rechtbank.

Vijfenzeventig jaar later verving Italië dat wetboek door een nieuw, uitgevaardigd bij koninklijk besluit van 28 oktober 1940 en van kracht sinds 1942. Enkele van de belangrijkste juristen van die eeuw werkten eraan mee, onder wie Piero Calamandrei, Francesco Carnelutti en Enrico Redenti. Het wetboek van 1940 is nog altijd van kracht. Het derde boek, over de executie, bevat de artikelen die elke Italiaanse gerechtelijke aankondiging nu aanhaalt, van het beslag in artikel 555 tot het overdrachtsbesluit in artikel 586.

Het wetboek van 1940 kende twee manieren om een woning waarop beslag lag te verkopen. Bij een verkoop zonder incanto (vendita senza incanto) stuurden bieders vóór een uiterste datum gesloten biedingen in, en de rechtbank opende die samen. Bij een verkoop met incanto kwamen bieders bijeen en overboden ze elkaar in een open opbieding, en het hoogste bod bleef staan als niemand het binnen korte tijd overbood. Na een incanto stond de wet ook iedereen toe de verkoop binnen tien dagen te heropenen door een vast deel meer te bieden, dat de huidige tekst op een vijfde stelt.

Het Wetboek van Strafrecht van 1930 had het al strafbaar gesteld om de vrijheid van openbare veilingen te verstoren met geweld, bedreiging, giften of heimelijke afspraken (turbata libertà degli incanti, artikel 353). Dat dit strafbare feit moest worden vastgelegd, zegt iets over de risico's van een verkoop in een volle zaal.

Wat het wetboek van 1940 nu betekent

Haalt een aankondiging artikel 569 aan voor de verkoopbeschikking, of artikel 591 voor prijsverlagingen na een ronde zonder kopers, dan haalt ze het wetboek van 1940 aan. De nummering heeft decennia van hervormingen overleefd, en daarom zou een advocaat die een moderne aankondiging en een uit de jaren zestig leest, dezelfde artikelnummers vinden met een heel andere inhoud. Leest u de uitleg van een advocatenkantoor over gerechtelijke verkopen, controleer dan of die de huidige tekst weergeeft: oudere samenvattingen kunnen flink verouderd zijn.

Waarom was 1998 een keerpunt?

Tientallen jaren na de oorlog verliepen Italiaanse executies traag. Rechters deden elke stap zelf, naast hun andere zaken, en verkopen werden in de rechtbank gehouden, ten overstaan van de rechter. Weinig gewone kopers deden mee. Gerechtelijke verkopen kregen de naam een gesloten wereld van specialisten te zijn, en woningen konden jarenlang onverkocht blijven.

Wet nr. 302 van 3 augustus 1998 veranderde het stelsel. Ze liet de executierechter de verkoop zelf overdragen aan een notaris uit de regio, via een nieuw artikel 591-bis van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering. De notaris zou de woning taxeren, de verkoop publiceren, de biedingen ontvangen, de veiling leiden en het overdrachtsbesluit voorbereiden, terwijl de rechter de leiding over de zaak hield en het besluit tekende. Dezelfde wet stond toe dat een notariële verklaring de bundel stukken uit het kadaster en de vastgoedregisters verving die een schuldeiser moest indienen. Italiaanse commentatoren noemen de wet van 1998 een keerpunt: de eerste grote stap om routinewerk bij rechters weg te halen.

Wat 1998 nu betekent

Daarom is degene met wie u bij een Italiaanse gerechtelijke verkoop te maken hebt meestal geen rechter, maar een gedelegeerde professional (professionista delegato), en daarom vindt de veiling plaats op het kantoor van de gedelegeerde of online, en niet in een rechtszaal. Onze gids over wie een Italiaanse gerechtelijke verkoop leidt legt de rol van de gedelegeerde uit, naast die van de rechter, de beheerder en de gerechtelijk deskundige.

De hervormingen van 2005 en 2006

De delegatie werkte, en de hervormingen van 2005 en 2006, aangenomen als een reeks wetten en besluiten in die twee jaar, bouwden erop voort. Naast notarissen konden voortaan ook advocaten en accountants gedelegeerde worden, wat de groep verbreedde en het werk spreidde. Dezelfde hervormingen versterkten de rol van de professionele beheerder die in plaats van de eigenaar zorgt voor een woning waarop beslag ligt, en legden in detail vast wat het rapport van de gerechtelijk deskundige moet bevatten.

Wat 2005 en 2006 nu betekenen

Veel van waar een koper op vertrouwt, komt uit deze jaren. Het taxatierapport (perizia), met vaste onderdelen over eigendom, bewoning, bouwvergunningen en kosten, is er een product van, net als de beheerder die u rondleidt. Onze gids over het taxatierapport legt uit wat het behandelt.

Voor leden

Elke prijsverlaging, vastgelegd

Leden zien de volledige prijsgeschiedenis van elk kavel, met elke ronde die het heeft doorlopen en elke verlaging, zodat het verhaal van elke verkoop klaarligt voordat ze bieden.

Bekijk het lidmaatschap
PrijsverloopVoorbeeld
Eerste ronde
€ 60.000
Tweede ronde
€ 48.000
Nu, derde ronde
€ 38.400

Gesloten biedingen, een prijsondergrens en online bieden

In het decennium daarna probeerde de wetgever verkopen sneller te maken en voor meer kopers open te stellen. Hervormingen in 2015 maakten de verkoop met gesloten biedingen tot de regel, en hielden de open incanto alleen over voor gevallen waarin de rechter verwacht dat die meer dan anderhalf keer de taxatiewaarde oplevert. In de praktijk wordt de incanto zelden gebruikt. Dezelfde hervormingen voerden het laagste geldige bod in: een bod van ten minste 75% van de startprijs is geldig, al kan het onder de startprijs worden geweigerd.

Ook de prijsverlagingen kregen duidelijker grenzen. Na een ronde zonder kopers kan de volgende startprijs tot een kwart lager zijn, en na de vierde zulke ronde tot de helft. Onze gids over prijsverlagingen legt uit hoe die in de praktijk werken.

Daarna kwam de stap naar online. Een wet uit 2016 schreef voor dat de verkoopbeschikking bepaalt dat waarborgsommen, biedingen, het opbieden en de betaling online plaatsvinden, tenzij dat de schuldeisers zou schaden of de zaak zou vertragen. Rechtbanken voerden het geleidelijk in, en de meeste verkopen werden volledig online of gemengd, met sommige bieders online en andere persoonlijk aanwezig. Voor het eerst kon een koper in een ander land aan een Italiaanse gerechtelijke veiling meedoen zonder te reizen, met een digitale handtekening en gecertificeerde e-mail, of via een advocaat.

Wat de regels van 2015 en 2016 nu betekenen

De ondergrens van 75%, de verlagingen van hooguit een kwart, de gesloten biedingen en het online bieden zijn de regels die een koper in bijna elke aankondiging tegenkomt. Ze bestaan omdat het oude stelsel te weinig kopers trok en te traag verkocht. Een koper uit Australië of Nieuw-Zeeland, gewend aan veilingen met luid opbieden en een verborgen limietprijs, zal de Italiaanse methode rustiger vinden: iedereen begint met een gesloten schriftelijk bod, de ondergrens staat in de aankondiging, en er is geen limietprijs om te raden.

Wat voegde de Cartabia-hervorming toe?

De volgende grote hervorming draagt de naam van de minister van Justitie Marta Cartabia. Wetsbesluit nr. 149 van 10 oktober 2022 hervormde het hele burgerlijk procesrecht, en de regels over executies gelden voor zaken die na 28 februari 2023 zijn begonnen. Voor kopers zijn de belangrijkste wijzigingen een eerdere professionele beheerder, een vast tijdstip voor het bevel tot ontruiming, termijnen voor gedelegeerden, een rechtstreekse verkoop die de eigenaar kan voorstellen tegen ten minste de taxatiewaarde, en een verklaring over de herkomst van het geld van de koper vóór de overdracht. Een corrigerend besluit in 2024 paste de details aan.

Onze gids over wat de Cartabia-hervorming veranderde behandelt elke wijziging en legt uit welke woningen nog de oudere regels volgen.

Wat Cartabia nu betekent

Er lopen twee stelsels van regels naast elkaar, afhankelijk van wanneer elke zaak begon. Dat is niets nieuws: veel hervormingen sinds 1998 kwamen met overgangsregels die lopende zaken, of al bevolen verkopen, onder de vroegere tekst lieten. Het is een van de redenen waarom de stukken van elke zaak op zichzelf moeten worden gelezen.

Wat tweeduizend jaar opleveren

Als geheel bekeken is de geschiedenis van de Italiaanse gerechtelijke verkoop een lange poging om steeds dezelfde paar problemen op te lossen: hoe men het bezit van een schuldenaar openbaar en eerlijk verkoopt, hoe je genoeg kopers trekt voor een behoorlijke prijs, hoe men voorkomt dat een verkoop wordt gemanipuleerd, en hoe men dat doet zonder dat het eindeloos duurt. Elk tijdperk gaf een eigen antwoord.

  • Rome maakte de verkoop openbaar en competitief, onder openbaar gezag, ten gunste van de schuldeisers.
  • De middeleeuwse steden hielden openbare verkopen onderdeel van het dagelijks leven, en gaven het Italiaans het woord incanto.
  • De wetboeken van 1865 en 1940 legden de procedure vast in nationaal recht, met de artikelnummers die nog steeds worden gebruikt.
  • De wet van 1998 en de hervormingen van 2005 en 2006 verplaatsten het werk van rechters naar notarissen, advocaten en accountants, en gaven kopers een beheerder, een vollediger taxatierapport en hypotheken voor veilingaankopen.
  • De hervormingen van 2015 en 2016 maakten gesloten biedingen tot de bijna overal gebruikte methode, voegden de ondergrens van 75% toe en brachten het bieden online.
  • De Cartabia-hervorming scherpte de termijnen aan en voegde de rechtstreekse verkoop door de eigenaar toe.

Sommige dingen zijn nooit veranderd. De verkoop is nog altijd openbaar, omdat de wet een open markt altijd meer heeft vertrouwd dan een onderhandse afspraak wanneer iemand gedwongen wordt te verkopen. De koper neemt het pand nog altijd zoals het is, zonder garantie. En achter elke verkoop staat nog altijd iemand die niet kon betalen, vaak een gezin dat een huis verliest. Een koper die dat voor ogen houdt, gaat meestal beter om met de mensen die deze verkopen leiden, en begrijpt beter waarom de regels de eigenaar beschermen en niet alleen de schuldeisers.

Denkt u erover om te kopen, dan begint u niet tweeduizend jaar geleden, maar bij het proces zoals het nu is. Onze gids over het verloop van een gerechtelijke veiling laat elke stap zien, van beslag tot sleutels.

Uw volgende stap

Klaar om echte woningen te bekijken?

Gratis beginnen

De Courtdoor Briefing

  1. 01Waar de woningen liggen, en vanaf welke prijs
  2. 02De 75%-regel die veel kopers over het hoofd zien
  3. 03Drie typische woningen, en waar u op let
  4. 04Een gerechtelijke verkoop in vier stappen

Altijd af te melden.

Lidmaatschap

Bekijk elke woning, niet alleen een derde

Oprichtersprijs · alleen in de startmaand
£ 49per jaar, of £ 4,99 per maand, zolang u lid blijft
€ 59per jaar, of € 5,99 per maand, zolang u lid blijft
US$ 64per jaar, of US$ 6,49 per maand, zolang u lid blijft
CA$ 94per jaar, of CA$ 9,49 per maand, zolang u lid blijft
A$ 99per jaar, of A$ 9,99 per maand, zolang u lid blijft
NZ$ 119per jaar, of NZ$ 11,99 per maand, zolang u lid blijft

Na de startmaand: £ 100 per jaar of £ 10 per maand

Na de startmaand: € 120 per jaar of € 12 per maand

Na de startmaand: US$ 130 per jaar of US$ 13 per maand

Na de startmaand: CA$ 190 per jaar of CA$ 19 per maand

Na de startmaand: A$ 200 per jaar of A$ 20 per maand

Na de startmaand: NZ$ 240 per jaar of NZ$ 24 per maand

  • Plaats, exacte prijs, data en de vermelding van de rechtbank
  • Een helder rapport over de stukken van elke woning, met waarschuwingen
  • Meldingen van nieuwe woningen en prijsdalingen, minstens 7 dagen vóór gratis bezoekers
  • Een biedplan voor elke woning, met alle termijnen
  • Prijsverloop en opgeslagen zoekopdrachten in heel Italië
Wat een lid zietVoorbeeld
Exacte prijs
€ 38.400
Veiling
13 mrt
Waarschuwingen
2
Word oprichtend lid

Op elk moment online op te zeggen.

Vragen die kopers stellen

Wat betekent sub hasta?

Latijn voor onder de speer. Romeinen zetten bij openbare verkopen een speer neer, oorspronkelijk bij de verkoop van oorlogsbuit, en sub hasta verkopen betekende verkopen op een openbare veiling. Het gaf het Italiaans het woord asta en het Spaans subasta.

Wat was de bonorum venditio in het Romeinse recht?

Een procedure waarbij het hele vermogen van een schuldenaar die niet betaalde, werd verkocht aan één koper, die de schuldeisers het hoogste percentage van hun vorderingen bood. Ze werd later vervangen door de verkoop van afzonderlijke bezittingen, dichter bij de moderne gerechtelijke verkoop.

Waar komt het Italiaanse woord incanto vandaan?

Het wordt meestal herleid tot een middeleeuws Latijns werkwoord dat is gevormd op in quantum, voor hoeveel, de vraag die een veilingmeester stelt. Middeleeuwse Italiaanse steden, waaronder Venetië, gebruikten incanto voor openbare veilingen, en het woord staat nog in het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering.

Sinds wanneer leiden notarissen gerechtelijke verkopen in Italië?

Sinds wet nr. 302 van 3 augustus 1998, die rechters toestond de verkoop van in beslag genomen vastgoed aan een notaris te delegeren. Hervormingen in 2005 en 2006 breidden de delegatie uit tot advocaten en accountants.

Is het Italiaanse recht over gerechtelijke verkopen nog gebaseerd op het wetboek van 1940?

Ja. Het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, uitgevaardigd in 1940 en van kracht sinds 1942, is nog altijd de basis, maar de artikelen over de gedwongen verkoop zijn vele keren herschreven, onder meer door de Cartabia-hervorming.

Waarom heet Courtdoor zo?

Omdat in de Verenigde Staten geëxecuteerde grond lange tijd op een openbare veiling werd verkocht aan de deur van het gerechtsgebouw, en oude aankondigingen van die verkopen de naam inspireerden. Italiaanse gerechtelijke verkopen worden meestal online gehouden, maar het zijn nog altijd openbare verkopen op bevel van een rechtbank.

Bronnen

  1. Wet nr. 302 van 3 augustus 1998: delegatie van gedwongen verkopen aan notarissen (Normattiva)
  2. Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, artikel 591-bis: delegatie van de verkoop (Normattiva)
  3. Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, artikel 569: de verkoopbeschikking, de incanto en online verkopen (Normattiva)
  4. Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, artikel 571: biedingen en het laagste geldige bod (Normattiva)
  5. Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering, artikel 584: biedingen na een incanto (Normattiva)
  6. Wetboek van Strafrecht, artikel 353: verstoring van de vrijheid van veilingen (Normattiva)
  7. Wetsbesluit nr. 149 van 10 oktober 2022 (Cartabia-hervorming), artikel 35: wanneer de nieuwe regels gelden (Normattiva)

Algemene informatie over het Italiaanse recht, gecontroleerd aan de hand van de bronnen hierboven. Geen juridisch advies.